Bir sürü it

 Birinci Hissə 

Beynimi tələsik eşəliyirdim, nəsə tapıb deyim. Həqiqətən ona bircə cümlə demək istəyirdim, o qız bütün gözəlliyi ilə sənin qəbirə gömülmüş meyitinə də dəyməz. Onsuz da hər şey təkrara dönmüşdü.

Nə inki gülümsəmək, hətta dalaşacaq qədər də bir-birinizlə ilgilənmirdiz.

Diri olduğunu sübut etmək üçün elektrokardiografın kağızına çizilən xətlər yetməz- demişdim, bir az həyatına can qat, yəni həyatınıza.

Artıq keçdi. İndi oturub, bu öyüdlərlə bir də zəhləsini töküb, qınaqla bezdirmək istəmirdim, onsuz da mənim sözlərimi deyil, dərhal mənə verəcəyi cavabı düşünəcək.

Bir an nə qədər dəyərli birisi olduğunu üzünə demək istədim, ancaq özünün bir pox olmadığına əmin olan birisi üçün belə komplementlər təsəllidən başqa heç nə deyil.

Ayrılmazdan öncə, Şəbnəmin onu atıb getməyəcək qədər sevdiyindən əmin idi. Atıb-gedəndən sonra düşünürdü ki, qız onu heç əvvəldən sevməyibmiş.

Keçmişi haqda təxminən heç nə bilmirəm, yəni Fərhad da bilmir. Bircə 2005-ci ildən 2007-dək Çexyada bir barda işlədiyini deyib.

Sonra bildim ki, orada olduğunu tamamilə uydurur, dünya xəritəsində Çexiyanın harada yerləşdiyini belə bilmir.

Çexyada olduğu haqda uydurduqları bir tərəfə, məni daha çox təəccübləndirən budur ki, bir dəfə orada yaşadığı zaman gördüyü bir yuxu haqda da mənə danışmışdı. İşə bax!

Ama, bir tür yalanlarını sevirdim. Yəni yalanı düzgündən daha çox ürəkdən danışırdı. O yalan danışanda, hər beyniküt adam hiss edərdi ki, qarşısındakı adam quru ağac da ola bilməyib ki, sınanda ən azı şaqqıldasın. Onun yalanlarını sevirdim.

Dayanmadan söyürdü, özü də ucadan. Onsuz da adi pıçıltısı belə yetər ki, onu seyredicilərə narahatçılıq törətdiyi üçün sinemadan yaxalayıb, çölə atsınlar.

Bəzən belə olur, dayanmadan deyinir və deyindikcə nə inki soyumur, bir az da qızışır. Dedim bəzən, yəni dəqiq desəm, iki dəfə belə olduğunun şahidi olmuşam.

Az qala pəncərəni açıb bağırmaq istəyirdim ki, bir nəfər gəlisin bunu tokdan çıxarsın. Sonra onun uca səsinin səsimi batıracağını düşündüm.

Bir an qapı döyüldü.

Köynəyimi geyinib, düymələri bağlamadan, əlimlə tutub, ehtiyatla qapını açdım.

Qonşuluqda yaşayan oğraş qoca kişi idi yenə. Həqiqi bir oğraş. Bilmirəm, oğraş sözünü birinci dəfə kim dillərə salıb, ancaq dilimizin zənginləşməsinə həqiqətən böyük töhfə verib, ən azı dünyada əksəriyyət təşkil edən axmaqlara necə müraciət edəcəyimizi artıq bilirik.

Həftədə ən azı 5 dəfə qapımızı döyür. Artıq nə istədiyini soruşmadan əzbər bilirik ki, nəyisə, çox güman ki, gözlüyünü evdə itirib. Gözləri çox zəifdir, yəni çox deyəndə yarasadan da zəif görür. Onun faciəsi yalnız zəif gözlərilə bitmir, həm də bərbad yaddaştı var. Hər dəfə gözlüyünü çıxarıb, haraya qoyduğunu unudur.

Bir an, hərdəfəkindən fərqli olaraq, nə inki yastlı-yastlı zəif səslə xahişini dilə gətirmədi, hətta, bir an şoka düşmüb, əsəbi halda çəliyinin ucunu yerdən qaldırıb, hücum fiqurası tutdu.

Dodaqları titrəməyə başlayıb, dili topuq vuraraq, hirsli-hirsli nəsə danışmağa çalışdı, ancaq alınmırdı.

Əlini atıb, istəkan dibi qədər qalın şüşəli gözlüyünü bir-iki milimetr yer-bə-yer edib, sonra qapıya baxıb, bir dəqiqədən çox köksündə həbsdə saxladığı havanı çölə üfurdu.

-          Ay dayı! Nəsə özünü narahat hiss edirsən?

-          Yoo, yo, UŞŞŞ qapını ŞŞ səhv Ş salmışam.

Qapını bağlayıb, geri qayıtdım. Bu da yeni bir problem, hər dəfə qapısını bizimki ilə səhv salacaq, sonra evinə soxulduğumuzu düşünəcək.

Hələ də Fərhad uca səslə donquldanırdı.

Bu qocalar! Buraxsan, ağzında qalan bir neçə dişi ilə gənclərə hücum etməyə bir an tərəddüd etməz. Əslində qocaldıqca həyata bağlılıq daha da çoxalır, ağac kimi bir şeydirlər, zaman keçdikcə kökləri daha möhkəm yerdən yapışır.

Onu nə dayandırır?

Cavab vermək çətindir, eşitdiyimə görə, yəni dəqiq desəm özü dediyinə görə, hər dəfə bir şey, bir hadisə, bəzən də heç nə, birdən automatik dayanır və sankı heç nə olmayıbmış kimi, sakit olur.

Problem burasındadır ki, bunu özü hiss etməyib, onu görənlər sonra özünə deyiblər.

Bir neçə dəfə həkimə müraciət etmişdik, yəni psixoterapa. Birincisi, qətiyyən onun sözlərinə inanmayıb, onun xəstəliyini bir tür paranotak şzofreniya sanırdı.  

Gözəl bir qadın idi. Düşünürdü ki, Fərhad beyninə gəldiyi xəyallara real hadisə kimi inanır.

Məndən soruşdu ki, öz gözümlə onun düşdüyü halı görmüşəmmi?

-          Yox, bağışla, xeyr.

-          Neçə vaxtdır bir yerdəsiz?

-          4 il

-          Bəs, hərdən, hədyan-falan danışırmı? Yaxud, hərdən səndən, yaxud başqasından şübhələnirmi?

-          Yox, hətta, bir sevgilisi var, birlikdə qalırıq.

-          Elə yox, yəni məsələn kimsənin ona qarşı sui-qəsd törətmək planlaşdırdığı kimi xəyallar.

İstəriyidim deyim, əksinə, mən onun birisini öldürəcəyindən şübhəliyəm. Sonra baxdım ki, zarafatın yeri yoxdur. Dedim xeyr.

-          Haradan onun belə hala düşdüyünü bilirsən?

-          Özü deyib, yəni özünə də başqaları deyiblər.

-          Kim? Deyən adamlardan kimsəni tanıyırsanmı?

-          Nə bilim, tanıdığım adamların heç biri, hətta qohumları və qonşularımız öz gözləri ilə görməyiblər.

-          Evdə səninlə, yoxsa dediyin o sevgilisi ilə rəis kimi davranırmı?...

Bir xeyli belə sullar soruşdu. Yəqin hədsiz gözəl bir xanım olmasaydı, dərhal bezəcəkdim. Bir tür, bezdirici suallarını gözəlliyinə bağışladım. Hətta, bəzən verdiyi süalları deyil, onun gözəlliyini düşünürdüm. Arada, bir neçə dəfə yenidən süalını təkrar etməsini xahiş etməyə məcbur oldum.

Hətta, mənim verdiyim cavabların səmimiliyindən şübhələndiyini də gözəlliyinə bağışladım getdi.

Heç gözləmirdim. Üzümə dik dedi ki, verdiyim cavablara inanmır.

Ancaq, çox güman ki, üzümə söysəydi də bağışlayardım. Gözəl adamın pis-yaxşı, hər işi gözəl görünür.

İkinci, psixoterap isə ortayaşlı bir kişi idi. Bir neçə dəfə dindirilmə iclasından sonra, onu hipnoz eləmək qərarına gəldi, Fərhadda hipnoz alınmadı.

Nəhayət, sonuncu psixoterapın yanına getdik, iki saat gözlədik. İşə gecikmişdi, biz də buraxıb, o gecəni Şəbnəmi də götürüb diskatekaya getdik.

Dedim sənin klinikan elə məhz buradır, gəl reseptinə pivə, çipz ilə siqaret yazım, candan düşənə qədər atılıb-düş.

Zarafatsız!

Çində Tay-Çi fəlsəfəsinə görə, qarşısında müqavimət göstərmədiyin gücün təzyiqi hiss olunmur, yəni bir tür həmən iş ki ağcaqanadlar yağışda görürlər. Uçduğu an yağış damcıları sürətlə üstünə düşəndə, elə damcıya qoşulur, sonra yerə çatana qədər, özünü damcıdan ayırır. Əgər dərhal özündən 50 dəfə ağır olan damcının qabağında müqavimət göstərsəydi, yəqin qol-qanad qalmazdı.

Bax, beləcə özümüzü rəqsə tapşırdıq.

Şəbnəm də həqiqətən çevrədəki qızlara baxanda, gözəllikdə hamısından bir boyun-baş yüksək idi. Eləcə də Fərhad. Əslində Fərhadı başa düşə bilirəm, yəni zibil adamlardan fərqli olaraq, yenidən birisini tapıb, Şəbnəm qədər sevəcəyi çətin işdir. Zibil adamlar heç. Adətən ucuzlu malın müştərisi çox olur.

Bir an keçmiş sevgilim Çiçək yadıma düşdü. İstərdim mənimlə diskatekaya getsin, siqaret çəksin, içki içsin, gecəni səhərədək bulvarı, sahili, meşəni hərlənək, o isə gecə-gündüz düşünürdü tezliklə burnuna əməliyyat etsin ki daha çox xoşuma gəlsin!.

Bizimki, dəqiq bu anlaşılmazlıqlara görə heç zaman alınmadı, ancaq öyrəndim ki, kişi sevgili tapanda, hər şeydən öncə bu qızın bir zaman boşalacaq yerini kim dolduracağını düşünməli! Həqiqi!

Bir az da tələbəlik məni bezdirmişdi. Yaşayış çətin idi. Dərs oxumaq, işləyib pul qazanmaq, üstəlik, yatanda dişlərini də fırçalamaq! Bu sonuncu daha çətin idi.

Gözlərimi çevirib, Fərhada kövrələrək baxdım. Yarışda ölü at üstündə mərcə keçməzlər- demək istəyirdim.

Nəfəs dərmədən söyürdü, özü də birnəfəsə söyürdü. Həqiqi, hər an boğulacağından qorxurdum.

-           Onu kəşf etdiyim an, başmağının cırığı öz cırığından da gen idi.Sonra qudurdu, sonra. Qıçının arasındakı tüklər saçından da uzun. Burnunu demə.

Həmişə pofusları ilə ürəyimi bulandırır. Ən azı de ki, rastlaşdığım, nə bilim, tanış olduğum zaman. "Kəşf etdiyim zaman"! Yox bir, ixtira etdiyim zaman.

Ancaq "kəşf" sözü elə də ilgisiz deyil, yəni həqiqətən bir tür o qızı kəşf etmişdi.

Çox qısa deyim, əslində hadisə də çox qısa olub.

Avtobusa minən an gözü qarşısında dayanan qıza sataşmışdı, dərhal əlindən tutub, avtobusdan endirib, düz evə gətirmişdi. Hətta, bir kələmə danışmadan.

Evə yetişcəyin, əyilib, səni sevirəm- demişdi. Yox, qətiyyən romantik birisi deyil. Həmin "səni sevdim" sözü də onun birinci və sonuncu sevirəm sözü oldu.

Ancaq, sevgilərin heç biri, ilk baxış ilə yaranan sevgi qədər güclü olmur. Ama, hər şeyə rəğmən, münasibəti qurmaq başqa, onu qorumaq başqa.

Bu sözü tapança ilə, başına sıxmışdım da, ama beyninə girmirdi.

Mənim öz hesab-kitabım var, deyir.

Bir dəfə də üzünə dedim ki, o nisyə hesab-kitab dəftərini yığışdır, sevginin yalnız bir hesab-kitabı var: 1+1=1 və 2-1=0.

Çənə döyüb, kalori itirməyin xeyri olmadı.

Mən məhz bu sözlərə fikirləşirdim, dəqiq bilmədim necə oldu, bir an susdu və mənə yaxınlaşdı.

-          Çay tökümmü?

-          Çayı boş ver, qızı nə üçün söydün?

-           Haçan?

-           Elə indi, yox dayan. Demə ki, özündən xəbərin olmayıb! Sən onu söyürsən, ama ona sevgini heç vaxt bildirmədin. Bir dəfə də olsun bir gül almadın qıza. Nə yaxşı evlənmədiz, yoxsa birinci gülu haçansa onun qəbrnə alacaqdın. Heç ona da inanmıram.

-          Yaxşı görək.

-          Yox, dayan, biz həmişə bizi vecinə alanları incitmək, bizi saymayanlardan inciməklə ömrümüzü tükətmişik. Nəsilliklə belə gedirik, artıq genlərimizin ayrılmaz hissəsidir.

-           Dalğa, yaxşı görək. Sən həmişə özünü mükəmməl adam kimi aparırsan, güya Nuh ömrü yaşamısan.

-           Əlbəttəki, yaşamışam. Mənim 654 yaşım var, dedim. İnanmırsan vəsiqəmə bax.

Gedib pasportumu gətirdim, Doğum ili: 1359.

 Bir az baxıb, sonra təəccüblə dedi: maşallah yaxşı qalmısan.

-          Buna görə deyirəm ki, diqqətsizin təkisən. Bax gör neçə vaxtdır bir evdə yaşıyırıq, bir dəfə mənim bu ölkə vətəndaşı olmadığımı hiss etməmisən.

Bir an dəli kimi bağırdı:

-           Dalğa, sən xalis iddiadan yonulmuş heykəlsən.

İstədim deyim ki, mənim heç bir iddiam yoxdur, sonra gördüm, bu söz özlüyündə ən böyük iddiadır. Sözü dəyişdim.

-          Televizoru nöş söndürdün?

-           Haçan, televizor budur yanıqdır.

-           Yox, Şəbnəmin evdən getdiyi axşamı deyirəm. Zəhləsin tökdün. Orda nə var idi? 1946-ci ilin filmində səni qıcıqlandıran zibil nə idi?

-           Kişi ürəyimi bulandırdı, qusacaqdım. Dəqiq qusacaqdım, hələ sözə bax: "Xanım, gözləriniz sizi narahat etmir?".

"Yox"

"Ancaq məni öldürür."

-           Bu səni qıcıqlandırmadı, yəqin Şəbnəmlə bir-birimizə baxıb gülməyimizə qısqandın. Ama sən, bir gün öncə, dəqiq bu döşəmənin üstündə, mənim gözümün qabağında onunla yatdın, heç kim yoxmuş kimi, seks elədiz.

-           Xoşlamırdın otağına gedərdin, diyan, diyan. Sən haçandan əxlaq-mentalitetə bağlı birisi olmusan? Yoxsa ona da 6 əsir qabaqdan bağlısan. Facebook-da yazdığın durur. Zənnimcə ömründə ən çox like qazanan statusundur: "Adətən əxlaqdan danışanlar, toplumun ən əxlaqsız təbəqələrindən olurlar".

-           Bu sözün mənim qabağımada seks eləməyinizə nə dəxli var?

-           Deyilsə, nə üçün sənə toxundu?

Əslində düz deyir, Şəbnəmin qoyub getməsinin səbəbi nə seks teatrı, nə də şirin-şirin filmə baxdığı zaman, televizoru söndürmək idi.

Əslində Fərhadın bir o qədər də günahı yox, heç qızda da günah yoxdur. Bəzən hətta ən böyük faciələrin səbəbkarı olmur. O faciələri, ən ağır faciə edən də budur. İnsan nəyinsə səbəbini biləndə, daha rahat barışıb, qəbul edir.

Əlindən gələni qızdan əsirgəmədi. Tutalım soyuqqandır, ancaq dünyada hər kəsə günahına görə cəza verilsə, çətin ki edamdan can qurtaran birisi tapılsın.

Onlar həqiqi bir-birini dəli kimi sevirdilər, ancaq həmişə bir-birini itirəcəklərindən də qorxurdular. Məncə, məhz bu qorxu onları ayırdı.

Təcridxanada tanış olmuşduq. İkimizin də ayağı bir tür əcayib zibilə keçmişdi.

Metronun qarşısında qırmızı başmaq, eləcə də qırmızı yubka geyinmiş və üstəlik qırmızı sumka gəzdirən bir qadını iki polis dayandırmış, ondan sumkasını boşaltmağı, vəsiqəsini təqdim etməyi istəyirdilər.

Dərhal, boğazıma bir yel salıb, ancaq tərbiyəli və sakit səslə polislərə yaxınlaşıb, iş vəsiqələrini göstərməyi xahiş etdim.

Bir an, birisi qolumu tutub, yanına çəkdi. Artıq söz danışa bilmədim. O birisi polis qadının çantasından ovuc boyda kağıza bükülmüş marixuananı çölə dartdı.

Əməlli başlı zibilə düşdüm. Mən qətiyyən qadını müdafiə etmək üçün polislərə yaxınlaşmadım, heç polislərə vətəndaşlara qarşı ümumi yerlərdə etikalı davranmağa borclu olduqlarını xatırlatmaq da istəmirdim. Hətta, özümü gözə soxmaq məqsədim də yoxidi, heç bir motiv yox idi.

Həqiqi yox idi, sadəcə, birdən yaxınlaşıb polisdən vəsiqəsini göstərməyi xahiş etdim. Hamısı bu, səbəbsiz, və iki saniyə sonra bir ovuc marixuana ortaya çıxdı. Vəssəlam.

O andan təcridxananın qapısından keçənədək nələr baş verdiyini dəqiq xatırlamıram, tamamilə təşviş içində idim.

Bir dəfə Fərhaddan soruşdum. Çox bərbad gündə idim?

             

            - Elə də yox, bir az-maz. Ama özünü pis aparmırdın, əsil kişi kimi.

            - Yetər dedim, zarafat eləmə. Qalanını özüm xatırlayıram. Yoxsa sən! Sənin özün necə? Bir küncə qısılmışdın. Zart-zırt, elə danışır sankı özü çox saymaz idi. Hə, sən özün! Özünü çox möhkəm apardın, on vedrə su ilə təmizlənməyən pox kimi yerində möhkəm dayanmışdın.

Doğrusu zay vəziyyət idi. Mobilimi əlimdən almışdılar. Yəqin indiyədək bircə-bircə tanışlarımın hamısına zəng edib, kim olduğumu, harada qaldığımı, nə işlə məşğul olduğumu soruşacaqdılar.

Şefimə zəng etsələr iş daha da zibil olacaq, düşündüm. Yəqin işdən qovuacağam. Hələ, narkotik maddə bir tərəfə, ola bilsin xuliqanlıqda ittiham olunum. Bundan daha çox qorxurdum. Yəni Jurnalist olduğum üçün deyirəm. İşindən süi istifadə edib, cinayətkarı polisdən qurtarmaq cəhdi!

Heç də gözlənilməz deyil. Mən bu dünyanın zibil oyunlarına, onu yaradan Tanrıdan da yaxşı bələdəm. Bu sözü bütün tanıdığım insanlara ən azı min dəfə demişəm və hər dəfəsində, Sinema Paradiso kinosunda Alfredo-nun sözü yadıma düşüb: "Tanrının yerinə olsaydım, alçaqkönüllüklə, dünyanı yaratmaq üçün bir neçə gün artıq vaxt sərf edərdim". Təxmini belə şey.

Şefə zəng eləsələr işin bir az da korlanacağını düşündüm. Dörd gün əvvəl otağına gedib 300 dollar pul istəmişdim. Dərhal gülər üzlə siyritməni açıb: yerli pul ilə yoxsa dollar?, soruşdu.

-          Dollar, xahiş edirəm.

-           Nəsə problem var?

-          Yox, yox qətiyyən. Bir tanış adam var, ona yardım edəcəyimə söz verdim. Xəstədir.

Xəstə! Sözə bax, nə xəstə? Fahişə. Hardan bu ağlıma gəldi? Bəzən ağlım mənə surpriz edir.

Gecə saat 12-də metronun koridorunda gəzişirdi. Yəqin çöl şaxta olduğndan içəridə idi. Nəsə yardım edə bilərəmmi? -soruşdum.

Sırtıq bir milçəyi üzündən qovurmuş kimi, başını çevirərək neçə dəfə əlini havada yelləndirdi. Özü də burnunu turşudaraq başını çevirdi, nəsə də mızıldadı.

Koridorda heç kim yox idi. Bir an dedim ucadan bağırım: qəhbə! Özü də Ərəb ləhcəsi ilə, H hərfini boğazımın dibindən çıxarım.

Koridordakı mağazalar çoxdan bağlamışdı, metro da bağlanırdı artıq. Sonuncu qatardan düşmüşdüm. Kimsə mənə mane ola bilməzdi. Ən uzağı bağırandan sonra cəld ortadan çıxa bilərdim.Ancaq döndüm.

İki addım atmamışdım ki özü yaxınlaşdı, ancaq üzür istəmədi. Qətiyyən. Heç nə olmamış kimi söhbətə başladı.

Özü də birbaşa əsas mövzunun üzərinə cumdu. Fahişələr belə işləri diplomatlardan da yaxşı bacarırlar, konkret mövzunun üzərinə getmək. Uzandırmadan, çeynəmədən.

Ona 20 dollar verəcək birisi gəlməli idi, gecişib- dedi.

Neçə dəfə görüşdən sonra- təbii ki hər dəfə pul almağa bir bəhanə tapırdı.

O gün, onun üçün bir şahanə qonaqlıq təşkil eləmək həvəsi beynimə vurmuşdu. Əcayib bir hiss idi, bütün vücudumla bu həvəsə düşmüşdüm. Yox, qətiyyən gözəl deyildi, heç bir cazibəsi də yoxidi, hətta seksi birisi də deyildi, əksinə bir az da zəhləmi tökürdü.

Şef burnunun ucunu barmağı ilə ovuşdurub, eybi yox, dedi.

Sonra dərhal gözlərini gözümə dikib, "ancaq bir az diqqətli ol. Sonra görürsən səndən alan pulu nəşəyə verib, tutuldu"- dedi.

Bir an sankı sözünün mənə toxunduğunu hiss edib, səsini yavaşladıb dedi ki, yox, demirəm belə olar, ancaq diqqətli ol.

Təsadüfə bax, dəqiq bu məni qorxudur. Yox, bu tutulan qadın, həmənki qadın deyil. Hətta mən heç zaman bilmədim tutulan qadın necə oldu. Ancaq, fahişələrin hər şeyi fərqli olsa da, konkret olmaqları eynidir. Konkret 50 dollar. Özü də dünyanın istənilən ölkəsində dollarla hesablaşırlar. Sankı, gecə yatıb, səhər duranatək milli valyutaların dəyərdən düşməsindən şübhələnirlər.

 Yox, bu ümummilli sevgililər, heç nəyə əminliklə yanaşmırlar. Ən soyuqqanları, ən arxayınları belə hürkəkdirlər.

Üstəlik, dəyərli vaxtlarını ilk razılaşdığı vaxtdan bir saniyə də artıq sərf etmək istəmirlər.

Mən hələ adam görməmişəm hansısa bir fahişə ilə yatdığından zövq ala bilsin, əksinə hətta bir saatdan sonra yatdığın bədəni xatırlamaq da mümkun deyil.

Ancaq, həm də bir tür mələkdirlər. Mənim həmişə onlara qarşı doğmalıq hissim olub.

Mobilin yaddaştında müştərilərinin sayından çox, polis nömrələri olan ümummilli sevgililərimiz.

Sonra arxası göyə olan bir cüt yumulu əl, özü də barmaqlarının ucunda zəfər bayrağı kimi dalğalanan  göy yüzlüklərlə birlikdə, masanın arxasından incəliklə göyə qalxdı. Qarşımda bir az sağa-sola yellənərək, rəqsə qalxan iki əfi ilan kimi üstümə gəldi.

Super teatr, ləzzət elədi. Bir an dilimi bacardıqca çolə çıxarıb, əfilərə tütək çalmaq istədim.

Dağınıq yağlı saçları ilə yekə qarnı, tüklü qollarını görsən, heç inanmazsan ki bu insan ərəb rəqqasəsindən də incə tərzdə biləyini tərpədib adama qarşı irəli gətirə bilər. Qətiyyən.

Alkaqol içkilər qəbul etməsə də, yeməyə ehtiraslıdır. Heç inanmazsan o sallaq yağ dağı birdən yeməyi elə cəld didib, uda. Ancaq bunların hamısı bir yana, ürəyi mədəsindən də artıq genişdir.

Yaşıl yüzlükləri alıb, köynəyimin cibinə süzdürdüm.

Anlaşılan qonaqlıq məsələsi həlldir.

Axşam özü ilə bir gedə də salıb yanına gəldi, əslində oğlanın maşınında gəldi. Tamamilə əsəblərimə soğan doğradı.

Yetişdiyi andan vıdı-vıdı danışdı, bir əli mütəmadı saçını üzündən çəkib, başqa əli ilə alnına tökdüyü saçları tez-tez aşağı tərəfə sığallayırdı. Özü də yəqin, hər an üstünə qusacağımı təxmin etmişdi.

Oğlan maşında oturub, vecinə də deyiləmmiş kimi, qızı gözləyirdi.

-          Gözləyir deyəsən?

-           Hə, Dalğa, qurban sənə, bağışla, barda baş manecerdir.

Baş mənecer! Zart, zırt, yox bir barda prezidentidir. Istədim soruşum ki, mənecerin öz menyusunda nə var? Sonra dərhal köynəyimin cibində nə olduğunun qoxusunu çəkdi.

Bu fahişələrin hamısı belədir. Pulu dərinin içinə təpib, gizlətsən də, dərhal sezərlər. Özü də hamısı iddia edir ki, pula görə deyil, sırf yaxşı oğlanlarla oturub-durmağı sevirlər.

Bu birincisi deyil. Bir dəfə kefli vaxtımda bara getmişdim. Barda da bir xeyli pivə içdim. Hər dəfə ofisant qıza əlimi qaldırıb, deyirdim bir "bira" ver, bira demək içməkdə də, hətta böyük ayna qabağında çılpaq qıçları ilə rəqs edənlərə baxmaqdan da çox ləzzət edirdi.

Tez-tez pivəni içib, bəzən də yarısını zibilqabına boşaldıb, məhz "bir bira daha ver" deməyə tələsirdim.

Xeyli içdim və hər dəfə, bir bira- deyə əlimi qaldırmaqdan xoşlanırdım.

Bilmirəm bu "bira" söünü haradan beynimə düşmüşdü, dəxli yoxdur, ən əsası ləzzət edirdi.

Mənə haradan, necə qoşulduğunu xatırlamıram. Yolda iki dəfə qusdum. Çantasından salfetka və mineral su çıxarıb, üzümü silib, yudu.

Yolda da bir dəfə istədim dayanıb, əlimi qaldırıb bardakı kimi "bir biraaaa" deyim, ancaq utandım. Hər şey bir yana, qızın yanında iki dəfə qusmuşdum, bir tür özümü saxladım.

Qıza söz verdim, indi üstümdə pul olmadığına görə, birinci fürsətdə bara yaxınlaşıb, bu gecənin dəyərini ödəyəcəyəm.

Bəlkə, on dəfə bu sözü deməyə can atdım, neçə dəfə kefli olduğum üçün sözümü yarısında unutdum, digər dəfələrdə də, özü sözümü kəsdi ki ayıbdir. Deyirdi, yaxşı oğlanlarla gecələməyin dəyəri, min dəfə o pullardan çoxdur.

Yalan deyirdim, yeni maaş almışdım və pul cibimdə idi.

Evə yetişck birinci tualetə qaçıb, zamoxu aşağı çəkib, şırıldatdım getdi, bəlkə 3 dəqiqə çəkdi qurtarsın. Oğlan, elə rahatlaşdım, sankı bir milyon borcu ödədim!.

Məndən sonra o tualetə keçdi, qapını kiplədi. Dərhal fürsətdən istifadə edib, corablarımı çıxarıb, pulları bir corabın içinə dürtüb, digərini həmin coraba düyünləyib, aparıb hamamda kirli paltarlarımın altına atdım.

Qız, mən geri qayıdandan 1-2 dəqiqə sonra hələ tualetdən çıxmamışdı. Yataqda bir az çalışdıq, məndə qətiyyən heç nə alınmadı. Çaldı da, bacardığı bütün sehirləri işlətdi, xeyri olmadı. Hətta, neçə dəfə seksə cəhd elədik ki, sonrası yaxşı olar, ancaq ip ilə bilyard oynamaq kimi bir şey alındı.

Sonrası yadıma gəlmir. Yatmışdım anlaşılanı. Günorta yuxudan durdum. Başım çatlayırdı. Dondurucunu açdım, bom-boş. Keçən əsirdən qalmış bir neçə qurumuş sosiska, bir qırmızı qabın içində də nəsə var, bu evi kira götürəndən dondurucudadır, içində nə olduğu ilə heç maraqlanmamışam.

Dünən gecəni tamamilə unutmuşdum.

Bir az otağı hərlənib, əl-üzümü yumaq üçün hamama keçdim, dərhal hamamın ortasında yerə sərilmiş corablarımı gördüm, açılı şəkildə yerə sərilmiş.

Bir an qız yadıma düşdü. Necə də dəqiq pulu tapmışdı! Necə də konkret corabların başına getmişdi, çaşıb-qaldım. Evdə hər şey olduğu kimi yerində idi, heç nəyi aramamışdı. Birbaşa corabların başına getmişdi.

Yox, qətiyyən bara gedib, qızı boğmadım. Sadəcə, unutdum.

Gedə hələ də maşında idi, yaxınlaşıb, "Sayin baş mənecer, lütfən bu qızın yerinə özünüz mənə verə bilərmisiz? Yoxsa burda nə atdırırsız cənab! Rədd olub gedə bilərmisiz lütfən sayın baş mənecer?"- demək keçirdi içimdən.

Qızın vıdı-vıdısı beynimə düşmüşdü. Sahildə 5 dəqiqədən sonra dalğaların səsinə öyrənib, artıq dalğa səsini eşitməyən qulaq kimi, qızın sözlərini qətiyyən eşitmirdim. Bir an dilimi çıxarıb, qusmaq istəyirdim. Dəqiq qusmaq istəyirdim, özü də saçlarına.

Əlimi salıb cibimə pulu çıxarıb verdim, sonrası yadıma gəmir, bir də evdə özümü tapdım, özümə gəldim bir tür.

Dörd gün sonra, indi, hər üç qadın iki gözümün qabağında parad keçirirdilər. Dörd gündən sonra, indi necə də alicanablıqla polislərə yaxınlaşıb, vəsiqələrini göstərməyi xahiş etdim!

Qadınların arxasında, zəminə kimi solğun görünən şefin dağınıq-yağlı saçları gözümün önünə gəldi və əfi kimi barmağının ucunda yaşıl yüzlüklər tutan tüklü əlləri də mütəmadi sağa-sola yellənirdi.

Sonra dağ boyda qarnı, nəhayət medəsindən də geniş olan ürəyi. Həqiqi ürəyi geniş birisi idi.

Adı İvan, əslində İvanoviç. Atası ikinci dünya müharibəsində itirdiyi silahdaşının adını ona qoymuş.

Atası haqda çox az bilirəm, ama özünün zəngin olduğunu dəqiq bilirəm. Bir dəfə soruşdum ki bu mülklər atandanmı sənə miras qalıb?

-          Sizifin oğlu olsaydım, atamdan qalan mirası, öz atamın mənə buraxdığından daha böyük məmnuniyyətlə qəbul edərdim.

Sonra sözqonusu dəyişildi. Əsəbləşmişdim, ancaq üzünə dura bilmirdim. Ona başa salmaq lazim idi ki, klassik ədəbiyyat əski Yunan və Romada yaranan ədəbiyyatdır, Renosans zamanı müəyyən sənətçilər Xristianlıqdan canını qurtarıb, yenidən klassikaya üz çevirdilər, bu tip sənətçilərə klassik deyil, Neo-klassik deyirik.

Biri elə bu Mikelancelo Buonarroti-nin yonduğu Davud heykəli. O çılpaq, gözəl və parlaq, üstəlik daşşağ sallanan gənc oğlanın harası peyğəmbərə bənzəyir?

Yaxud həmin Şekspir. Yazdığı əsərlər qıbrindəki başdaşdan da ağırdı. Bir dəfə Isaya tabe olduğu haqda danışmayıb. Hətta, 17 ilk sonetləri tamamilə Platonun Simpozium əsərində kahin qadın Diotimanın Sokrata dediyi sözlərdir. Həmən sözlər, həmən terminlər, həmən bənzətmələr. Söhbət nədir? Xoşbəxt olmaq üçün, mütləq öz gəncliyini bir evladın simasında yenidən yaratmalısan. Budur sevginin nəticəsi: Gözəlliyi əbədiləşdirmək. Səncə evlənməklərinə qadağa qoyulan papaları lağa qoymayıbmı?

Hələ Qərb bir tərəfə. Şərqin Hafiz Şirazisi:

 Quranı Hafiz kimi 14 rəvayətə oxusan belə, axırda "eşq" dadına çatacaq. Yəqin Quranda bir dəfə də "eşq" sözünün çəkilmədiyinə sataşıb.

İndi bunu desən, Şərqdə bir sürü qarı-qoca ağzında qalan bir neçə dişi ilə dərhal adamın üstünə cumar.

İvan bir o qədər də təəssübkeş deyil, sadəcə ədəbiyyatla maraqlanır. Düşünür ki, özünə məxsus nəzəriyyəsi var, məsələn düşünür ki, toplumda mədəniyyəti məhz ədəbiyyat yaratmalıdır. Yəqin bu fikir çoxlarının beyninə gəlib, ancaq həqiqətən düşünür ki, bu idea ona məxsusdur.

Məhz, bu ideasına görə, qəzetdə ədəbiyyat səhifələri ilə yanaşı, topluma aid olan hər tür yazı gedir. Ədəbi yöndən kriminal hadisələrə baxışdan tut, səhiyyə məsləhətləri və s.

Bir dəfə beyninə vurmuşdu. Həqiqətən əl çəkmirdi ki, aşpazlıqla bağlı həftədə birdəfə çıxan səhifədə yemək pişirmə metodlarının sözləri şeir kimi getsin.

Bilmirəm bu qorxunc fikir, hardan beynində yuva eləmişdi.

Ancaq filosofların əsərləri ilə xoşlanmırdı, onların fikirlərini nə inki lazimsiz, hələ ziyanlı hesab edirdi. Yalnız Nitsçeni, onu da buna görə ki, Nitsçeni filosof deyil, şair kimi tanıyırdı!

Dəqiq oxumamışdı, sadəcə müəyyən aforizmlərini orda-burda görmüşdü, bir də bir neçə şerini oxumuşdu.

Köklüyü özünə də bir tür kompleksə çevrilmişdi. Bir dəfə məni hiddətlə qınayırdı ki acqarına içki içirsən.

-          Acqarınamı? Mənim qidam sırf içkidən ibarət. İçki və siqaret. Anam məni süddən kəsəndən sonra,

dərhal südü içki, əmziyi siqaret dəyişdi, dedim.

Dərhal kefi dəyişdi.

Sonra bir az ciddi, bir az laqeyd görkəmdə soruşdu ki, çox kökəm? Yəni bərbad kökəm?

Kok-arıq, dəxli yoxdur, əsas budur ki, istənilən insanın bədəninin 70 faizi sudan ibarətdir. Hamıda bu nisbət eynidir. Hələ sən yaxşısan, mən adamlar tanıyıram ki bədəninin 70 faizi su, digər 30 faizi havadan ibarətdir- dedim.

Bir xeyli güldük. Əmin idim ki, dəqiq nə dediyimi başa düşmədi, o, hələ də mənim cavabıma deyil, özünün sualına fikirləşirdi.

Bir an susub soruşdu: Dalğa, heç varnanıb, evlənmək arzun olubmu?

Dərhal bildim bu fikir ağlına haradan gəlib. Keçən həftə Şekspirin 2-ci sonetini ona tərcümə etdim, hədsiz dərəcədə həyəcanla oxumuşdu. Sonra dərhal dərginin üz qabığında çap olmasının vacibliyini dedi. Xüsusilə də, sonetin ortasında və axırdakı iki misra xoşuna gəlmişdi.

Şeirdə misraların sırasını dəyişib, bu misraları əvvələ gətirmək istəyirdi. Bir an həqiqətən dəli olduğundan şübhələndim. Ancaq özü başa düşdü ki, bu iş lazim gəlsəydi, Şekspir ondan da zirəng imiş.

Sonra, özünün hələ də subay olduğuna fikirləşdi. Buna görə əminəm ki, bir neçə dəqiqədən sonra dedi: Darvinin fikrincə, canlılar diri qalmaq üçün digər canlılarla rəqabət aparıb, bütün öyrəndikləri, yaxud əldə etdikləri müsbət cəhətləri öz nəsillərinə ötürüblər, budur təkamül nəzəriyyəsi.

Bir az burnun ucunu barmaqlarının ucu ilə ovuşdurub, dedi ki, insan tamamilə əksinədir. Sonra, dərhal, sankı bağışlanmaz bir səhv buraxıbmış kimi, sözünə düzəliş elədi: İnsanlar çox məqamlarda, öyrəndikəri, yaxud əldə etdikləri hoqqa-fırıldaqları nəsillərinə ötürür. Bəlkə də insanın diri qalması üçün bu aspekt vacibdir- dedi.

Bir az fikiri qarışmışdı, zənnimcə Şekspirin soneti fikirini tamamilə özünə məşğul etmişdi.

Dərhal dedim, bəli müəllim, buna görə, insan yeganə heyvandır ki, dişisi erkəyindən daha gözəldir.

Hardan qalmışdıq? –dedi, sonra davam elədi: Dalğa, varnanmaq, evlənmək istəmirsən?

Nə cavab verəcəyimi götür-qoy edirdim ki, durub otaqdan çıxdı.

Belə sualları əsəblərimi cızır. And içdim ki, geri dönüb, yenə də soruşsa varlı olmaqla bağlı anlayışımı ona deyim. Varlı kimdir? Şalvarının iki ön cibinin şişi, ortasından daha qabarıq görünsün.

Sonra, təlaşlanıb evlənməklə bağlı süalına yararlı cabvab axtardım, ancaq beynimə heç nə gəlmədi.

Doğurdan evlilik nədir? Nəsilartırma xəstəliyimi? Gözəlliyi və gəncliyini evladlarla əbədiləşdirməkmi yoxsa?

Ancaq, adətən ən eybəcər, çirkin və zəif insanlarda nəsilartırma həvəsi daha güclü olur.

Tutalım güclü evladlar yetirəsən və onlar da təsadüfən güclü insanlarla ailə qursunlar, onların evladları da eləcə, və belə davam etsin.

Haraya kimi? Bütün nüfuzlu, güclü ailələr, hətta kralların nəsilləri bir zaman iflasa uğrayıb, bir sürü adı adama çevriliblər.

Sülalə zəncir kimidir, möhkəmliyi ən zəif halqası qədərdir. Məsələn 5-ci nəsildə, zəif insanlar sənin, evladlarının, nəvələrinin, nəticələrinin və kötükçələrinin bütün zəhmətini zay edib, müflis və zəif tayfalara çevrilə bilərlər. Yox, özün və evladların elə müflis yaşamaq istəyirsizsə, adi adam kimi qalmaq qərarındasızsa, axırda sizin nəsildən bir nəfər məcburən beyninə vuracaq ki, güclü nəsil yetirmə missyasını öz üzərinə götürsün və yenə də bir neçə nəsilin zəhmətindən sonra, bir yerdə tayfa yenə iflasa uğrayacaq və sənin bugünkü müflis statusuna qayıdacaq.

Ancaq məncə, dünya ən ideal halında yenə də bir faciədir. Bu faciədən yalnız gineslər can qurtara bilir. Məhz geniuslar. Hətta, talintların həyatı adi adamlardan daha da dözülməzdir. Onlar, həyatı buruşdurub, mürəkkəbləşdirib, zəhərə döndərməkdən başqa əllərindən başqa bir iş gəlmir.

Talınt birisi ən uzağı adi insanların əlçatmaz arzularına yilələnə bilir. Bu zibil və adətən həyara zidd arzular!

Ancaq gines başqa şey! Kimsənin görmədiyini ələ keçirir, tam özünə məxsus.

Hərdən bu talıntların gineslərlə bağlı gülünc ideaları da olur. Birisi həmin "Gineslər rekordu kitabı" fenomeni! Siyahidə, dünyanın ən qısaboy adamı, ən kök adamı və s. Bu mənfi cəhətlərə görə necə birisini gineslər siyahisinə salmaq olar? Bunlar hansı gözəgəlməz, sezilməyən şeyləri, nailiyyətləi və həqiqətləri əldə ediblər?

Bu talıntlar həqiqətən adi insanlardan daha bədbəxt və yerli olaraq sevincsiz yaşamaq cəzasına layiqdirlər. Qurduğu sistemə bax! Dünyada dominant sistem! Özlərinə məxsus Çeşitli-çeşitli missiyaları olan insanlar yetişdirmək yerinə, bir sürü işgüzarlar və professional işçilər tərbiyə etmək. Bir sürü it.

Dəmir başmaqla, polad iradə ilə həqiqət axtarışına çıxmaq deyil, sırf sistemə verəcəyi töhfəni artırmaq!.

Əxlaq və mentalitet, rəng kimi xalqın dərisinə yedizdirilib. Bu da əxlaqi sistemin nəticəsi:

- Tibb və dərmanla bağlı peşəkar jurnal "The Lancet"in 2012-ci ildə yaydığı statistikaya görə, son 20 ildə köklükdən ölənlərin sayı qida azlığından ölənlərdən üç dəfə artıqdır.

- Maliyyə Stabilliyi Şurasının həmən ilin noyabr ayında yaydığı məlumata görə, 2011-ci ildə kölgə bank sisteminin həcmi 67 trilyon dollara çatıb, bu rəqəm təxminən bütün dünya ölkələrinin ÜDM-nə bərabərdir.

- "Tax Judice Netwok"un iyun ayında yaydığı məlumata görə, dünyanın ən zəngin adamları 2010-cu ildə vergilərdən yayınmaq məqsədilə 21 trilyon dollara yaxın pulu ofşor hesablarda gizlədiblər....

Nə isə, lazimsiz, axmaq bir hərəkətə görə təcridxanaya aparıldım.

Dəqiq demək olmur, bir saat, iki saat, bəlkə çox, bəlkə də bir neçə qədiqə olardı ki təcridxanada idim. Belə hallarda zaman başqa ölçü üzərində axın edir. bir an önümdə bardaş qurub, oturan oğlanı gördüm.

Gözlərimi ondan nə çəkə bilirdim, nə də başqa yerə baxa bilirdim, hansı tərəfə üzümü çevirsəm, gözlərimin qara topu dığırlanıb, yenə düz onun qapısına tuşlanırdı. Gözlərimin əlində qalmışdım.

Beynimi qarşıda keçiriləcək istintaq prosessinə yönəltdim. Bütün variantları, sualları bir dəfə sezməyə və verəcəyim cavabları öncədən pişirməyə çalışırdım, ancaq qarşımdakı oğlan məni tamamilə özünə məşğul etmişdi. Bilmirdim  lənətə gəlmiş gözlərimlə nə edim, bacarmırdım.

Bardaş qurub oturmuşdu və gözlərini qarşısına zilləmişdi, hətta bir an hiss elədim ki, otağa gətirildiyimi heç duymayıb.

Hərdən dodaqları ilə nəsə mızldayırdı, ancaq çox arxayın görünürdü, baxmayaraq ki, bir az da çaşqın idi.

Müstəntiqi təsəvvürümə gətiridim. Yəqin təhqiramız bir görkəmlə, qıçını qıçının üstünə aşırıb, mənim şəxsi həyatım haqda suallarını yağdıracaqdı. Hətta məni lağa qoyacağı da istisna olunmurdu, kim bilir, bəlkə də döyərdi. Ancaq məni narahat edən, sırf bir məsələ idi, mobilimdəki nömrələrə zəng edib, təsadüfən şefimlə danışsalar, çox zay olacağam.

Qarşımdakı oğlan qolustukunun düyününü boşaldıb, yenə də gözlərini qarşısına zillədi. Yaraşıqlı, əyni-başı da qaydasında idi, köynəyi ütülü, ayaqqabısı mazlı, kutkası da kənarında bükülü durmuşdu. Bir an, gözlərini qaldırıb, sən üşümürsən?- soruşdu.

Gic oldum. Həmən anda, havanın necədə soyuq olduğunu duydum. Əllərimə baxdım, yalnız titrəməsi ilə ölü əlindən seçilirdi. Yəqin çox bərbad gündə idim. Başımla işarə edib, üşüdüyümü bildirdim.

Durub, kutkasını gətirib, çiyinlərimə saldı. Sonra qayıdıb, bardaş qurub, oturdu. Ancaq bu dəfə gözlərini göyə dikib, əllərinin barmaqlarını iç-içə salıb, dayandı.

Kutkasından gözəl perfium qoxusu gəlirdi. Durub üstümə gəldi, kutkası çiynimdə ikən, əlini cibinə salıb, nəna dadlı saqqızından birini çıxarıb ağzına atdı, sonra birini də mənə verdi. Qayıdıb yenə də oturdu. Gözlüyünü çıxardı, ancaq onsuz da yenə intellektual birisinə bənzəyirdi.

Bu qədər arxayın hərəkətlərinə şübhələnmişdim, hətta bir an fikirləşdim ki, polisdir. Mülki geyimdə təcridxanada oturub, dilimdən söz çəksin. Hər şeyi buraxıb, tamamilə ağlımı başıma toplamağa çalışdı.

Tələbəmisənmi? – soruşdu.

Başımla cavab verdim: yox. Sonra bir an düşündüm ki 2 kiloqramlıq başımı tərpədincə, 100 qramlıq dilimlə cavab versəydim daha yaxşı olardı.

-          Tələbə deyilsənsə, demək uğurun 50 faizini qazanmısan.

Bir az da artıq şübhələndim. Dini qurumlar və fəhlələri çıxmaq şərtilə, yalnız polis və hərbi qüvvələrdə intellekt və savada qarşı pis münasibət bəsləmək yayğındır.

Mütləq polisdir. Bir an ilk gördüyüm yaraşıqlı adam ürəyimi bulandırdı. Dilimi cavab vermək üçün deyil, müharibə elanı olaraq var gücümlə çolə çıxarmaq istəyirdim. Başqa heç bir müdafiə alətim yox idi, ancaq yenə də dözdüm.

-          Tələbənin nə olduğunu bilirsənmi? 90 faizi məhz işdən qaçmaq üçün universitetə keçməyə can atırlar. Qalanlarının da təxminən iş haqda anlaşıyları olmadığından, elə belə universitetə daxil olurlar. Nə üçün deyirəm ki işdən anlayışları yoxdur? Çünki, universitetdə bir dənə də işə yarayan söz öyrənmək olmaz. Onlar dərs oxuyurlar ki, başqalarına dərs versinlər, başqa heç.

Bir ovuc kitabxana qurdu, laboratoriya pişiyi. Qoca professorların öyrəndikləri elm özlərini çox xoşbəxt edibmiş kimi, tələbələri də öyrənməyə vadar edirlər.

Bir an gözləyirdim, desin ki, ömürlük qazancları bir dəfə marixuana alveri edəndən daha çoxmu?

Yox, o öz arqumentləri ilə sözünü davam etdi, özü də bir az diqqət edəndə, mənə deyil, daha çox özünə danışırdı.

Sonra davam elədi, mən tibb tələbəsi idim. Bir neçə semster o lənətə gəlmiş kurslarda ömrümü itirdim, nə inki sağlamqlıqla bağlı heç nə öyrənmədim, hələ gözümdə bütün insanlar bir sürü xəstə kimi görünməyə başladı. Bir an başını qaldırıb, yüksək səslə dedi: hətta özüm!

Sonra yenə başını aşağı salıb, sankı özünə xitabən davam elədi:

-           Artıq lənətə gəlmiş kurslarımı boş verib, estetika ixtisası üzrə kurslara qoşuldum. Necə də dəhşətli nəzəriyyələri onların beyninə soxurlar?

O şəbədəbaz professorlar! Mən birisinə tam məəttəl qalmışdım, necə bir saat danışa-danışa, gözlüyü düşmədən düz burnunun ucunda dayanırdı. Estetika! Estetika! Lənətə gəlmiş bu estetika. Yoxsa gülün gözəllini, dünyanın bütün nəzəriyyələrini oxuyan birisi, başqalarından daha çox duyur?

Bir an hiss elədim ki, o deyil, mən özümlə danışıram. Mənim universitetdə, medialarda və mədəni yerlərdə bu haqda danışan birisini indiyədək görmədiyim halda, gəlib təxridxanada ona tuş gəldiyim həqiqətən inanılmaz idi. Ancaq, təcridxana bu söhbətlərin yeridirmi? Onun başqa dərdi yoxdumu heç? Yəni nə üçün tutulduğu haqda heç düşünmürmü? Yoxsa, danışdığı həmin bu sözlər üçün tutulub? Mümkun deyil!

Polis qapını açıb, ikimizi də çölə çağırdı. Sonra qapını buraxıb, üzünü çevirib getdi.

Ayağa qalxmaq istəyəndə, sağ ayağım keyimişdi. Axsadığım bilinməsin deyə, təlaşlandım, alınmadı. Bir təhər özümü zala çatdırdım. Oğlanın kutkasını çiynimdən salıb, bir xeyli oyan-buyan edib, mədəni şəkildə büküb, qaytarım. Ancaq baxdım ki kutkanın üz-astarı qarışıb, bir qolu da tərsinə çölə çıxıb, hələ yaxasını demə.

 Nə yaxşı, oğlan yaxınlaşıb, özü əlimdən aldı, yoxsa təlaş içində kutkanı cıra da bilərdim.

Ikimizi də bir otağa apardılar, gözləmə otağına. Bunu sonra bildim, yəni özümü biabır edəndən sonra.

Polis,gözləmə otağından digər bir otağa keçid olan qapını açaraq oğlanı içəri aparıb, yenidən özü geri qayıtdı. Mənə oturacağı göstərdi. Oturdum.

Masasının üzərinə bir neçə dosya qoymuşdu, içində bir qurpumluq çay qalan istəkan və qəndqabı olan masanın arxasına keçdi. Elə bildim istintaq başlayır.

Özümü ələ almağa çalışdıqca eybəcər hərəkətlər edirdim.

Hər an özümə nəzarəti artıq itirirdim. Getdikcə burnumun uzandığını, yox, dəqiq desəm şişdiyini duyurdum.

Televizorda bir-iki sırtıq müğənni gündəlik həyatları ilə bağlı bir-birinin sözünün ortasına atılaraq danışırdılar.

Bu müğənnilər qədər tərbiyəsiz olan ikinci tayfa tapa bilməzsən. Ancaq televizoun yanıq olması bir tür mənə həyati ehtiyac kimi görünürdü, yəni hiss edirdim ki otaqda yeganə istilik mənbəi həmin televizordur və söndürülsə, hər yeri şaxta donduracaq.

Döşəməyi görməyə burnum mane olurdu. Ah səni lənətə gələsən! Bu görkəmim özünün 15 il zindanı var, heç bir cinayət maddəsi ortada olmadan belə ən azı 10 il iş düşər. Həqiqi düşərdi. Cana yığılmışdım. Bir an dilimi çıxarıb çölə, qarşımdakı laqeyd polisin ana-bacısını bağıra-bağıra söymək içimdən keçdi.

Artıq heç nə önəmli deyildi. əngim də yavaş-yavaş titrəməyə başlamışdı.

Televizorun istisini artıq hiss etmirdim. Az qala məni ağlamaq basırdı.

Bir gün bu qədər aciz olacağım ağlıma belə gəlməzdi.

Polisin qoyuqqnlığı daha da çox canıma üşütmə saırdı.

Nə üçün istintaqı başlamır? Hiss edirdim əriməyə başlayıram. Hər şeydən öncə burnum əriməyə başlamışdı. Burnumun ucunun üst dodağıma dəydiyini duyurdum. Suvağa çevrilib, əriyib yerə sərilmədən öncə, nəsə etməiydim. Ayağa qalxıb ana-bacını söymək istəyrdim, oğraş bir dəfə də olsun gözünü qaldırıb, düşdüyüm hala baxmaq belə istəmirdi. Silkələnə-silkələnə ayağa qalxdım, dilim damağıma yapışmışdı. Sağa tərəf əyilən, sallaq başımı düzəldə bilmirdim. Silkələndim.

Iki nəfər qoltuğumdan tutub, içəri keçirdilər. Bir qadın səsi dedi ki, oturdun buraya, qoy gözləmə otağında oturub özünə gəlsin. Bir an gözlərimi hastaca açıb, otağa göz gəzdirdim, həmən lənətə gəlmiş otaq idi. Qadın kiməsə dedi, arıtq özünə gəlir. Bəlkə də öz-özünə dedi. Televizor sönmüşdü, polis də ana-bacısını əlimə vermədən, ortadan çıxmışdı.

Bir az sonra, neçə nəfər içəri keçdi.

Qarşımda mülki geyimdəki kişiyə polis dedi ki, davam elə, olan şeydir.

-          Bu birinci dəfə deyil. Yəni qəsdən etməyib. Bir az da kitab-mitab başını xarab elədi, hərdən əsəbləşir, deyinməyə başlayır və tamamilə çevrəsini unudur. Dəlilər kimi başlayır deyinməyə. İndi təsadefən su sayğacına baxmaq üçün gələn məmurun üzünə qapını açıb, nəsə deyib. Hətta deyərdim, bəlkə qapı səsini eşitməyib, elə özü təsadefən çolə çıxmaq istəyirmiş ki, məmuru qapının arxasında görüb.

Oğlan otaqdan çıxıb, sakitcə gəlib yanımda oturdu. Kişi, onun ardınca otaqdan çıxan müstəntiqin ayağına qalxıb, əllərini irəli apardı. Müstəntiq neçə saniyəlik ikimizə baxıb, qarşımızdakı çəlik udmuş kimi şax dayanan polisə, burax getsinlər- dedi.

Qulağım eşitdiyi sözləri hələ həzm edə bilmirdi. Birinci dəfədir ki, zibildən bu qədər rahat can qurtara bilmişdim. Rahatmı can qurtardım?.

İndi fikirləşəndə, yəni evdə oturub, oğlumun necə də laqeyd yadımda vurnuxub-hərlənib, oyuncaq maşınını yerdə sürüdüyünü görəndə, əlbəttə ki düşünürəm heç də rahat qurtarmadım. Ancaq müstəntiqin "burax getsinlət" sözündən bir saniyə qabaq bu hadisənin necə bitəcəyini bilməmədiyim üçün, bu sonuca sevindim. Həyat həmişə belədir, zibil içində canın çıxır, ancaq sonrası nə olacaq, yaxud ən əsası ölümdən sonra nə baş verəcəyi düşünnəndə, istənilən nəticəyə qatlaşırsan. Hamletin bədəni öz qııncına qın olmadısa, demək bir səbəb var idi. Həmişə o dram məni düşündürüb. Əslində iki əsərin xarakterinə həmişə maraqla fikir vermişəm. Cəsarətli, ancaq avam olan Don Kixot və cəsarətsiz ancaq intellektual olan Hamlet.

Oğlan qohumu ilə birlikdə çolə çıxdılar, ancaq bir dəfə də olsun dönüb üzümə baxmadı. Ondan ayrıldıqda, özümü dünyanın ən tənha insanı kimi hiss etdim, sankı sonuncu doğmam kimi ayrıldı. Bu qədər qorxunc bir hiss keçirdim. Qalxıb sağollaşmağa halım qalmamışdı. Bəzən ən yumşaq hadisələr yenə də kobuddurlar. Edam növünü nə qədər yumuşatsan o qədər qorxunclaşar. Həqiqətən, iynə ilə birisini edam eləməin adını humanitar tədbir qoymaq gülüncdür, gülünc yox, dəhşətdir.

Birisini iynə ilə ömürluk yuxlatmaq, edamın vahiməsini nə inki azaltmır, hələ bir az da artırır.

Həyat ümumiyyətlə kobud mübarizədir, axırda ən qorxunc vasitələrə yiyələnmişlər qalib gəlirlər.

Sənin şahmat səhifəsində oyunçuların hərəkətinə diqqətlə fikirləşdiyin və variantları dəyərləndirdiyin an, bir an başını qaldırıb, qarşındakı hərifin boks əlcəyi geyinməklə məşğul olduğunu görmək qorxudur.

Hə, həyat qaydasız döyüşdür. Qadınları demirəm, onar istər üzü üstə, istərsə arxası üstə yerə dəysələr, yenə də baxırsan ki axlırda qalibdirlər.Həyat o qədər qaydasız oyundur ki, nəticə də qaydasız elan olunur.

Bu oyunda yalnız hakimlərə uduzmaq təhlükəsi yodur. Onların əli, udanın əli ilə birlikdə qalxır. Bu əclaf hakimlər!

Ayağa qalxıb, şərrimi kəsə bilmirdim. Oradan çıxıb getməyə məcbur edənim, tələsdirənim də yox idi.

Bir an qarşımda dayandığını gördüm, oğlan qayıtmışdı. Az qala durub ayaqlarına düşmək istədim. Etmədim, yəni edə bilmədim. Bütün canım keyimişdi.

Iyəmmiş kimi, əlimi tutub, qaldırdı. Sankı damarlarıma yeni qan axdı. Ayaqlarım gündəkindən daha hızlı addımlayırdı. Hərdən qolumu çəkib, tələsmə, deyirdi.

Özümü ona buraxmışdım, tamamilə. İçimdə sonsuz bir arxayınlıq duyurdum.

Işıqtaforda maşın dayandı, dərhal bir qız uşağı maşının camına cumub, əlindəki parçanı cama sürtüb, dərhal ovucunu kənar camdan içəri soxdu. Zənnimcə parçası heç qarşı cama dəymədi.

Gözləyirdim, bir an sükkan arxasındakı oğlan əlini cibimə salıb, qıza pul çıxarsın. Bir tür, bu oğlana könüllü satın alındığımı hiss edirdim, yəni bütün ixtiyarım, ciblərim onun əlində idi. Belə bir duyğu!

Əlini mənim cibimə salıb, pulumu çıxarmadığı üçün, mənə hədsiz bir mərhəmət etdiyini düşündüm. Bu mərhəmət ilə məni bir az da özünə borclu etdi.

Qızcığaz bir az da dayandı. Sakit durmaqdan xeyir gəlmir, deyə, camını sildim- deyə, səsləndi.

Kaşlokum arxa cibimdə idi. Əlimi yan cibimə salıb, gəzdirdrim. Bir beş dollarlıq var idi. Çıxarıb, qıza tərəf uzaltdım. Yad pulu görüb, almağa tərəddüd elədi. Boynuna dəsmal salan bir kiçik oğlan da qızın yanına gəlib, dayandı. Yad pulu görüb, bir-birinin üzünə baxdılar.

Təcridxanada birlikdə oluğum oğlan, bir an beş dollarlığı görüb, sukkanı buraxdı. Cibinə qoy, məndə xırda pul var- deyə, əlini cibinə saldı.

 Dərhal, tərəddüdlü oğlancığaz əlimdən pulu dartıb, qızın köynəyini dartaraq uzaqlaşdı.

Bu uşaqlar! Bir an ara qarışsa, necə də dəsmalı atıb, daşı götürüb, indi üfürə-üfürə silən camları qəzəblə paramparça edərlər.

Yaşıl ışıq yandı, yola düşdük. Qız hələ də bir bizə baxıb, bir də yanındakı oğlan cığazın əlini dartırdı. Yəqin beş dolların böyük pul olduğunu düşünürdü. Uzaqlaşdıqca baxırdım ki, oğlancığazın əlini cibindən çölə çıxarmağa çalışıb, nəsə deyir.

 İkinci hissə...